Columnist

ฟ้าบ่กั้น ไวยากรณ์ของคนธรรมดา

เป็นครั้งที่เท่าไร ไม่ได้นับที่ฉันยืนมองฝาไม้มอซอ รุงรังไปด้วยสัมภาระ เป็นอีกครั้งที่ฉัน Remind ถึง ฟ้าบ่กั้น ของลาวคำหอม วรรณกรรมแห่งฤดูกาลของความยากไร้ และการพลัดพรากมาเยือนอีกครั้ง

ภัทราภรณ์ ศรีทองแท้

Yes to Life ตอบรับชีวิตแม้ในสงคราม

Yes to Life อนุญาตให้เราสร้างความหมายและมีความหวังจากส่วนเสี้ยวในส่วนใหญ่ที่แม้จะถูกลิดรอนไปจนหมดสิ้นเหลือเพียงกายหยาบที่เปลือยเปล่าก็ตามที

ภัทราภรณ์ ศรีทองแท้
ภัทราภรณ์ ศรีทองแท้

ภาษีที่ไม่แฟร์ ความพ่ายแพ้ของมนุษย์เงินเดือน

เราต่างอ่อนไหวกับตัวเลข “เพิ่ม” มากกว่า “ลด” และมักจะเข่าอ่อนกับคำว่า “ยินดีด้วยคุณต้องเสียภาษีเพิ่ม” ก่อนสิ้นปีจึงเหมือนสิ้นใจสำหรับใครหลายคนที่ต้องเสียเงินเป็นหมื่น ๆไปกับตัวช่วยลดหย่อนภาษี โดยไม่มีทางเลี่ยงได้ เรื่องจริงกับตลกร้ายจึงมีอยู่ว่า ภาษีและความตายมักเป็นสองอย่างที่มนุษย์เงินเดือนเราหนีไม่พ้น บางคนก้มหน้ารับชะตากรรมในอัตราก้าวหน้าสูงสุด 35%

ภัทราภรณ์ ศรีทองแท้
ภัทราภรณ์ ศรีทองแท้

ลอกคราบ ผลิใบใน “วอลเดน”

คงมีไม่กี่ครั้งในชีวิตที่เราจะตกต่ำถึงขีดสุด ,ขอให้เป็นครั้งเดียว และคงเป็นครั้งนี้ที่โควิดไล่ต้อนเราให้จนมุม ซึ่งธอโร ไม่มีโอกาสแบบนั้น แต่เขาเลือกเองต้อนตัวเองให้จนมุม หวังจะเรียนรู้ในสิ่งที่สมควรจะรู้ ในสภาพที่อับจนและต่ำต้อยพอกัน ต่างกันเพียงแค่…ฉันไม่ได้เลือกเอง!

ภัทราภรณ์ ศรีทองแท้
ภัทราภรณ์ ศรีทองแท้

Walking ยินดีที่ช้าลง

โควิดจะอยู่กับเราอีกนานและการทำงานที่บ้านก็ยิ่งทำให้เรานั่งทำงานได้นานขึ้น การเดินกลายเป็นเรื่องที่ถูกตัดตอนเหลือแค่…เดินหนีปัญหา

ภัทราภรณ์ ศรีทองแท้
ภัทราภรณ์ ศรีทองแท้

เสรีภาพไม่มี คนตาดีไม่ปรากฎ (นอก)ดินแดนคนตาบอด

ถ้าการมองเห็น และถูกมองเห็นมันสลักสำคัญ จะตาบอดหรือตาดีก็มีความหมายในสถานการณ์ที่แหลมคมระหว่างการเปลี่ยนผ่านประชาธิปไตยของไทย คงไม่มีใครอยากมีจุดจบแบบ “หุบเขาคนตาบอด”

ภัทราภรณ์ ศรีทองแท้