The Passenger

โรสนี นูรฟารีดา



-1- 

ทีละร่าง… 
ทีละร่าง… 
ค่อย ๆ ร่วง 
เหมือนน้ำตาไหลลงทีละหยด 
จนรวมกันเป็นมหาสมุทร 
กว้างใหญ่ไพศาล 
เพราะบรรจุความสูญเสียของคนทั้งโลกรวมกันทุกทวีป 

ทีละครั้ง… 
ทีละคน… 
ค่อย ๆ จาก 

ถ้อยคำไว้อาลัยถูกกล่าวขึ้นต่อเนื่องวันต่อวัน 
นับเดือน 
นับปี 
พิธีศพถูกปรับเปลี่ยนใหม่ 
มือใกล้มือ 
แต่เอื้อมมือไปกุมมือไม่ได้ 
ตาใกล้ตา 
ใจใกล้ใจ 
แต่ไม่มีหัวใจดวงไหนได้กอดจนเต็มรัก 
รักใกล้รัก 
แต่บางรักไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่เพื่อดูใจ 



-2- 

ทีละร่าง… 
ทีละร่าง… 
ค่อย ๆ ร่วง 

วันนั้นเป็นด่านหน้า 
เป็นกำแพง 
เป็นความหวัง 
เป็นกำลังใจ 
เป็นผู้ช่วยเหลือ 
วันนี้กลับตาลปัตรกลายเป็นคนไข้ใหม่บนเตียงผู้ป่วย 

ทีละครั้ง… 
ทีละคน… 
ค่อย ๆ จาก 

จากหนึ่งเป็นสอง 
เป็นสิบ 
เป็นร้อย 
เป็นเสาหลักที่ค่อย ๆ เอนลง 
เพราะดินอุ้มน้ำมาเนิ่นนานเกินไป 

ทีละหยด… 
ทีละหยาด… 
น้ำตาบ่าไหล 
รินปนกับหยดเหงื่อในชุดปลอดเชื้อ 
ซึ่งบางขณะก็เป็นเพียงเสื้อกันฝนบาง ๆ 
ที่ไม่แน่ใจว่าจะป้องกันอะไรได้สักกี่มาก 

ทีละวัน… 
ทีละคืน… 
ต่อเนื่องเป็นสัปดาห์ 
เป็นเดือน 
เป็นปี 

ปีที่ไม่ได้กลับบ้าน 
ปีที่ไม่ได้กอดลูก 
ปีที่ไม่ได้กินข้าวกับแม่ 
ปีที่ไม่ได้ดูแลพ่อ 
ปีที่ไม่ได้กุมมือย่า 
ปีที่ไม่ได้พบปะใคร ๆ 
ปีที่ต้องกอดตัวเองไว้ให้อุ่น 
เพื่อไม่ให้จิตวิญญาณแหลกสลายไปต่อหน้าต่อตา 



-3- 

ทีละร่าง… 
ทีละรัก… 
สะกิดเตือนสติ 

ทีละมือ… 
ทีละแขน… 
ค่อย ๆ พยุง 

ทีละชั่วโมง สองชั่วโมง 
รวมกันเป็นวัน 
เป็นเดือน 

ทีละบาท สองบาท 
รวมกันเป็นหมื่น 
เป็นแสน 

สมทบทุน 
สมทบแรง 
วางอิฐคนละก้อน 
ก่อกำแพงกั้นขวางเท่าที่แรงมี 
เพื่อไม่ให้ใครคนไหนถูกพรากลมหายใจจากไปอย่างนิ่งเฉยดูดาย 



-4- 

ทีละร่าง… 
ทีละร่าง… 
ค่อย ๆ ร่วง 
ทีละหยดน้ำตาไหลมารวมกันเป็นมหาสมุทร 
คนผู้รอคอยลอยคออยู่ในทะเลน้ำตา 
ขณะสละแขนขาของตัวเองเป็นเสื้อชูชีพพยุงเพื่อนมนุษย์ 
พลางวาดหวังว่ารุ่งอรุณแห่งความหวังจะมาถึงในไม่ช้า 
กลางมหาสมุทรแห่งความสูญเสียที่ลึกและกว้างใหญ่ไพศาล 
บรรจุความสูญเสียของคนทั้งโลกรวมกัน 
ทุกทวีป