หนึ่งคำที่ทำให้คิดถึง 
ประโยคง่าย ๆ ที่คิดว่าน่าจะทำให้หลาย ๆ คนสะดุด 
ประโยคง่าย ๆ ที่รู้สึกโรแมนติกเหลือเกิน 
ประโยคง่าย ๆ ที่ทำให้ภาพเก่า ๆ ย้อนกลับมาเต็มไปหมด 

หนึ่งคำที่ทำให้คิดถึงเหตุการณ์
หนึ่งคำที่ทำให้คิดถึงเรื่องราว
หนึ่งคำที่ทำให้คิดถึงสถานที่
หนึ่งคำที่ทำให้คิดถึง “ใคร” บางคน
หนึ่งคำที่ทำให้คิดถึง…(ลองเติมดูว่าทำให้คิดถึงอะไร)

แต่หยุดก่อน…ก่อนจะลอยออกไปไกลกับหนึ่งคำที่ทำให้คิดถึงตามความรู้สึกของแต่ละคนนั้น 
หนึ่งคำในหลาย ๆ คำในหนังสือเล่มนี้ 
ไม่ได้มีเพียงแค่หนึ่งคำที่ทำให้คิดถึงเพียงความหมายเดียว 
นิยามของคำนั้นถูกกำหนดขึ้นมาโดย “ตัวเรา” ในความคิดถึงของเราเอง 

เราอาจจะรู้สึกเหมือนหรือแตกต่างกัน ตามประสบการณ์ชีวิต และช่วงวัยของแต่ละคน 
หนึ่งคำที่อาจจะดูไม่มีความหมาย อาจจะไร้ค่า อาจจะถูกมองข้ามไม่ใส่ใจจากใครบางคน แต่กลับเป็นคำที่มีความหมายกับใครอีกคนเหลือเกิน 

หนังสือเล่มนี้มีแนวคิดน่ารัก ๆ จากความต้องการทดลองของ 2 นักเขียนคือ “บ้านข้าง ๆ” และ “ONCE”  
1 ชาย 1 หญิง ที่เขียนความเป็นหนึ่งคำในความรู้สึกของแต่ละคน 
ถูกถ่ายทอดออกมาบนหนึ่งคำเดียวกันที่อาจจะรู้สึกต่างกัน… 

จะรีวิวหนังสือเล่มนี้ทั้งทีเลยนึกสนุกอยากเป็นบุคคลที่ 3 ของ 2 นักเขียน  บางคำเราก็รู้สึกเหมือนทั้ง 2 คน บางคำเราก็รู้สึกไปอีกแบบ 

ในสารบัญมีทั้งหมด 65 คำ ที่ 2 นักเขียนคัดเลือกมาจากหลายพันคำ 
เป็น 65 คำที่ทำให้คิดถึงอารมณ์ความรู้สึกต่าง ๆ ทั้งยิ้มตาม แอบเหงา เศร้า จินตนาการไม่ถึง พยักหน้า ส่ายหน้า ฯลฯ
แต่หนังสือเล่มนี้ได้ทำหน้าที่ สร้างมาเพื่อการมีส่วนร่วมของผู้อ่านได้เป็นอย่างดีโดยไม่คาดคิด  
ทำให้เราได้อยู่กับตัวเองในบางช่วงขณะในแต่ละคำที่ทำให้คิดถึง…วันนั้นจริง ๆ 

แด่ทุกความคิดถึงที่ซ่อนอยู่ในทุกตัวอักษร… 
หน้าแรกของหนังสือคือประโยคนี้…ต้องคิดถึงมากแค่ไหนนะ ความรู้สึกถึงไปซ่อนอยู่ในตัวอักษรได้ขนาดนั้น 

ควันบุหรี่ 

บ้านข้าง ๆ 

การสูบบุหรี่ยังคงเป็นนิสัยที่ฉันยังไม่สามารถแก้ได้ 
เขาว่าบุหรี่เลิกง่าย 
ก็จริงนะ ฉันยังเลิกอยู่ทุกวัน 

แม้พยายามสูบให้ไกลผู้คนที่สุด 
เพื่อไม่ให้ควันนั้นไปทำร้ายใคร 

แต่หลากหลายคนก็เลือกจะมาอยู่ข้าง ๆ 
แม้จะไม่อยากให้ควันนั้นไปกระทบกับเขาแม้แต่น้อยเลย 

คงมีอีกหลากหลายนิสัยในตัวเอง
ที่ไม่อยากให้ผลของมันไปทำร้ายใคร
อาจเป็นความใจร้อนอาจเป็นความเอาแต่ใจ
ก็คงมีควันที่ไปทำร้ายใครบ้างโดยไม่ได้ตั้งใจ

ขอโทษจริง ๆ ยังพยายามจะเลิกอยู่นะ 
ขอบคุณที่ยังอยู่ข้าง ๆ กัน 

ONCE

ฉันใช้ความพยายามพอสมควรสำหรับการห้ามปรามไม่ให้ตัวเองหยิบมันขึ้นมา ในระหว่างที่ต้องเผชิญกับความรู้สึกที่หนักหนาหรือบรรยากาศไม่เป็นใจ ฉันกำลังคิดถึงกลิ่นบลูเบอร์รีในลำคอ หรือกลิ่นมินต์อ่อน ๆ ผสมกับรสขมที่ปลายลิ้น เหมือนควันบุหรี่จะลอยอบอวล (ในใจ) ระหว่างที่ฉันคิดไม่ตก (ถอนหายใจ)

แต่คงเพราะ…ภาพควันที่ลอยสู้กับแสง กลายเป็นสิ่งเดียวที่เขารู้สึกว่าสวยงาม (จากทั้งหมด) ฉันถึงไม่อยากแตะต้องหรือสัมผัสกับมัน (ระหว่างที่เขาอยู่) 

“เราอยากให้เธออยู่กับเรานาน ๆ” ฉันได้ยินประโยคนั้นในใจอยู่หลายครั้ง “วันหนึ่งที่เธอรู้สึกเหมือนกัน เธออาจจะไม่หลงเหลือโอกาสที่จะได้อยู่” 

เธอขอให้เลิกบุหรี่…(ชื่อเพลงเพลงหนึ่งของ YERM) 

เรา 

เพราะรักนะถึงได้ห้าม 
ไม่อยากอยู่ด้วยกันนาน ๆ เหรอ 
หลายเหตุผลที่ถูกยกมาเพื่อที่จะไม่ให้ทำ ในสิ่งที่เราชอบทำ 
เลยกลายเป็นความไม่ชอบธรรม ที่ต้องรู้สึกอยู่ข้างในว่าเราไม่ควรทำ 
เราก็ไม่ได้ทำในที่สาธารณะ ทำในที่ที่ถูกจัดสรรไว้ให้ 
เมื่อใดที่เราไม่ได้ละเมิดผู้อื่น มันควรจะอิสระที่จะทำ  
เราไม่ควรตัดสินคนจากสิ่งที่เราชอบทำไม่เหมือนกัน 

จะมีสักกี่คนที่จะคอยบอกว่าทำสิ่งที่ตัวเองชอบเถอะนะ 
วันนั้นเราอาจจะค่อย ๆ ผละจากสิ่งที่ชอบทำ มาหาคนที่บอกก็ได้นะ 
เพราะเราชอบที่จะทำอะไรอยู่ใกล้ ๆ กับคนที่บอกซะแล้วแหละ 
หันไปดับก้นบุหรี่ เดินจากมาจากตรงนั้น 
ควันบุหรี่ค่อย ๆ จางหายปนไปกับอากาศ 

ตลอดไป 

บ้านข้าง ๆ 

ไม่มีจริง

ONCE

: ตลอดไปไม่มีหรอก เห็นทีจะมีอยู่ อยู่แค่ในนิทานก่อนนอนหรือนิยายเพ้อฝัน ฉันไม่เห็นว่าจะมีสิ่งใดคงอยู่ตลอดไป แม้แต่ความเจ็บปวด อย่างมากทุกสิ่งก็คงจะนานที่สุดระหว่างที่ยังไม่จากโลกนี้ไป

: ความจริง ความจริงอยู่ตลอดไป เรื่องที่เธอดีหรือแย่จะคงอยู่เสมอผ่านเรื่องเล่าของคนข้างหลัง

: งั้น…ความจริงอาจกลายเป็นเรื่องไม่จริง และเรื่องไม่จริงอาจกลายเป็นความถูกต้อง หากเขาพูดถึงระหว่างที่ฉันไม่อยู่ เรามักเล่าถึงบางสิ่งด้วยความเข้าใจยิ่งกว่าความจริง 

: แต่ความจริงนั้นไม่ถูกเปลี่ยน สิ่งที่เปลี่ยนไปคือความเข้าใจ ไม่ใช่ความจริง 

เรา 

ตลอดไปมีจริง เราเชื่อมั่น ยึดมั่น ถือมั่น ตั้งมั่น กับตลอดไป 
“ตลอดไป” เคยเป็นอดีต เป็นปัจจุบัน และจะเป็นอนาคต 
ความรู้สึกของเรากับสิ่งใดหรือกับใครจะคงอยู่ตลอดไป 
ขึ้นอยู่กับว่าเราเลือกใช้ตลอดไป กับสิ่งใด กับใคร

เราเลือกจะเก็บความเจ็บปวดไว้ตลอดไป 
เราเลือกที่จะจำความรู้สึกดี ๆ นี้ไว้ตลอดไป 
เราเลือกจะรู้สึกรักตลอดไป 

ต่อให้นานแค่ไหนหากเราเลือกที่จะให้อยู่ตลอดไป 
เราก็จะหาเหตุผลให้ความตลอดไปจนได้ เราจะจัดสรรที่อยู่ภายในหัวใจจนได้ 
และความตลอดไปจะไปอยู่ในที่เหมาะสมตามกาลเวลา 
วันหนึ่งอาจจะเข้าไปอยู่จนลึกที่สุดของหัวใจ 

จนวันหนึ่งที่มีคนมาค้นเจอ 
มันไม่เคยหายไปไหนเลย ไม่ว่าจะนานแค่ไหน 
มันจะยังคงอยู่เสมอมา…ตลอดไป 

ไม่คิดถึงแล้ว 

บ้านข้าง ๆ  

ไม่ต้องฝืนก็ได้นะ ถ้ายังคิดถึง 
เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับหัวใจ 
ก็แค่กระบวนการการทำงานของสมองในส่วนฮิปโปแคมปัส 
เพราะฉะนั้นไม่ต้องโทษตัวเอง ไม่ต้องโทษใคร 

เมื่อตอกย้ำนึกถึงเข้าไปมากขึ้น 

คำว่าไม่คิดถึงแล้วจึงไม่มีจริง 
เพราะเมื่อบอกว่าไม่คิดถึงนั้นคือ ยังจำสิ่งที่ไม่อยากคิดถึงได้ 
และเมื่อสิ่งนั้นหายไปแล้วจริง ๆ จะไม่มีแม้แต่คำว่าลืม 
ไม่มีแม้แต่คำว่าจำไม่ได้ หรือไม่ได้คิดถึงแล้ว 

มันจะไม่มีสิ่งนี้ออกมาให้พูดถึงอีกเลย 
เว้นแต่ถูกดึงกลับมาจากสิ่งต่าง ๆ รอบตัว  
เช่นนั้นทำให้สบาย 
สุดท้ายแล้วเวลาคือเครื่องลบความทรงจำที่ดีที่สุด 

ONCE 

ความคิดถึงน่ารังเกียจอย่างนั้นเหรอ 
ใครต่อใครถึงหันหน้าหนีมัน 
ท่ามกลางความสัมพันธ์ที่แตกร้าว 

ฉันต้องหลอกตัวเองแบบไหน 
ถึงจะมีท่าทางปราศจากเขา 
โดยไม่มีแม้แต่ใครอื่นสัมผัสได้ว่าเขาอยู่ (ในใจ) 

ฉันคงจะรักเขาไปเรื่อย ๆ  
จนไม่รักเขาอีกแล้ว 

ฉันคงจะคิดถึงเขาไปเรื่อย ๆ  
จนไม่คิดถึงเขาอีกแล้ว… 

เรา 

แม้จะมีรูปถ่ายก็อาจจะหลงลืมมันไว้ที่ไหนก็ได้ 
แต่ถ้ามันสวยงามอยู่ในความทรงจำ 
มันจะชัด 
ไม่เลือนหายไปไหนเลย 
จนกว่าจะมีอะไรมาแทนที่ความทรงจำนั้น 
จนกว่าจะถึงเวลานั้น 
เราจะลืมความทรงจำนั้นไหม 
เราจะไม่คิดถึงแล้วจริง ๆ เหรอ 

หนึ่งคำที่ทำให้คิดถึง เป็นหนังสือที่ทำความเข้าใจไม่ยาก แต่จะทำให้เข้าใจตัวเองและคนอื่นได้บ้าง 
แค่เปิดใจกับความรู้สึกตัวเอง และความเป็นคนอื่นอีกนิด ก็น่าจะชัดเจนทางความรู้สึกมากขึ้น 
เราไม่จำเป็นต้องเหมือนกันทุกอย่าง แต่เราจะเข้าใจกันได้มากขึ้น หากเปิดใจ เปิดความคิดเข้าหากัน 

ลองคิดตามคำบางคำดูสิ…ว่าคุณกับเขาคิดเหมือนหรือแตกต่างกันไหม 
ส่วนสถานการณ์หลังจากนั้นจะทำหน้าที่ของมันเอง 
อย่างน้อย ๆ บทสนทนาได้เริ่มขึ้นและคุณได้เปิดใจรับฟังเขา 
โดยปราศจากอคติ และความคิดของตัวเอง เราแค่รับฟังความคิดของเขาเงียบ ๆ อย่างรู้สึกดีก็พอ 

หลังปกหนังสือบอกว่า “หลายครั้งที่คำเดียวกันแต่เรากลับรู้สึกแตกต่างกัน” 
ใช่ เราทุกคนแตกต่างกัน และเราไม่ต้องเหมือนกันก็ได้  
เราทุกคนล้วนเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่ประกอบสร้างมาเพื่อเป็นเราที่ต่างกัน 
เราทุกคนมีความเป็นตัวเราอยู่โดยที่ไม่มีใครสามารถเป็นเราได้ 

หนึ่งคำในความหมายของแต่ละคน…ก็เหมือนบอกว่าเราคือคนที่พิเศษของเราอยู่นะ 

เราไม่ใช่คนที่หลุด QC ความเป็นมนุษย์ที่คิดไม่เหมือนคนอื่นซะเมื่อไร 
อย่ากดทับตัวเองที่เราไม่เหมือนใคร เราเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีใครเหมือนเราได้ต่างหาก 
จงภูมิใจที่เราพยายามเข้าใจผู้อื่นที่ไม่เหมือนเรา 

***บ้านข้าง ๆ กำลังจะปิดตัว บ้านข้างๆ Cafe & Gallery 
การจัดแสดงภาพครั้งสุดท้าย กับ 25 ข้อความสุดท้ายที่อยากบอก 
ก่อนจะร่ำลาบ้านหลังนี้ 15 มิถุนายน ถึง 7 กรกฎาคม 

***ส่วน ONCE ติดตามผ่านเพจ ONCE ได้ตลอด มีอะไรมาให้ติดตามอยู่เรื่อย ๆ  
บทความ  รูปสวย ๆ หรือคลิป cover ร้องเพลงก็มี 

หนังสือ: หนึ่งคำที่ทำให้คิดถึง
นักเขียน: บ้านข้างๆ x ONCE
สำนักพิมพ์: Springbooks

PlayRead: คอลัมน์รีวิวหนังสือประจำ Decode.plus เมื่อกองบรรณาธิการขอ add หนังสือ (ที่อยากอ่าน) ขึ้นไว้บนเพลย์ลิสต์ พบกับหนังสือหลากหลายสไตล์ หลากหลายวิธีการเล่าเรื่องที่เชื่อมร้อยกับชีวิตและสังคม แวะมาหาอ่านกันได้ทุกเย็นวันพฤหัสบดี